മനസ്സിലൊരു ജ്വാല
ജയിൽവളപ്പിലെ മരങ്ങളുടെ നിഴലുകൾക്ക് മനുഷ്യരുടെ ഛായ. അഖിലേഷിന്
പതിവില്ലാത്തൊരു തളർച്ച തോന്നി.പെട്ടെന്ന് അമ്മയെ ഓർത്തുവോ താൻ?
'അമ്മ ഇപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യുകയാവും? ഈ ജയിലിൽ വന്നിട്ട് ഏതാണ്ട് മൂന്നു
വർഷമായിരിക്കുന്നു. അമ്മ തന്നെ ഈ രീതിയിൽ കാണാതിരിക്കട്ടെ.
സ്വന്തം മകനൊരു കൊലയാളിയായി ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടു ജയിലിൽ കിടക്കുന്നതു
കാണാൻ ഏതൊരമ്മയാണ് ആഗ്രഹിക്കുക. ഞാനുൾപ്പെടെ എത്രയോ കുട്ടി
കൾക്ക് വെളിച്ചം പകർന്നു കൊടുത്ത അദ്ധ്യാപികയായിരുന്നു എന്റെ അമ്മ.
ഞാൻ ചെറിയ കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അച്ഛൻ മരിച്ചുപോയിരുന്നു.
അച്ഛനില്ലാത്ത കുറവ് അറിയിക്കാതെയാണമ്മ വളർത്തിയത്. ഞാനും ഒരിക്കൽപോലും
അമ്മയ്ക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുമില്ല; 25 വയസ്സുവരെ. എം പീ എ കഴിഞ്ഞു.ബാംഗ്ളൂരിലൊരു ജോലി
ശരിയായപ്പോൾ അമ്മ ഒന്നുമാത്രമേ പറഞ്ഞുള്ളു. മറ്റുള്ളവരെ
വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നും മോന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടാവരുത്. അമ്മയെ പിരിയുന്നതിലുള്ള
വിഷമം പുറത്തുകാണിക്കാതെ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഞാൻ വാക്കുകൊടുത്തു.
" ഒരിക്കലുമില്ല". 'അമ്മ റിട്ടയർ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാൽ എന്റെകൂടെ അമ്മയും ഉണ്ടാവുമല്ലോ?
അതുവരെ ഞാൻ അമ്മയുടെ പതിവ് നല്ല കുട്ടി തന്നെ ".
..................................
മനസ്സിലേക്കൊരു അഗ്നിഗോളം ഉരുണ്ടുരുണ്ടു കയറുന്നു........അമ്മയ്ക്കുകൊടുത്ത
വാക്ക് ഞാൻ തെറ്റിച്ചോ?.........തെറ്റിയിരിക്കണം.
അതാണല്ലോ 7 വർഷത്തേയ്ക്ക് ഞാൻ ഇവിടെ എത്തിപ്പെട്ടത്?..ഒരിക്കലും
ഓർക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ഒന്ന്. വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് തികട്ടിവരുന്നു.
......................... ................................. ..................................... ..............................................
3 വര്ഷം മുൻപുള്ള ഒരോണക്കാലത്താണ് നീരജയെ ഞാൻ പരിചയപ്പെടുന്നത്.
തണുപ്പിൽ മൂടിയ ബാംഗ്ലൂർ.ഓഫീസിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ വൈകിയിരുന്നു. വഴിയിൽ
ഇരുൾ മൂടിയപോലെ. വളരെ പതുക്കെയാണ് ഞാൻ വണ്ടി ഓടിച്ചത്.
പെട്ടെന്ന് 2 പെൺകുട്ടികൾകൈവീശി അടുത്തേക്ക് വന്നു. സൈഡുഗ്ലാസ്സ് താഴ്ത്തി
കാരണം ചോദിച്ചു. പതിവുബസ് പോയിക്കഴിഞ്ഞു.ഞങ്ങൾക്ക് അൽസൂർ
ലേക്കാണ് പോവേണ്ടത് . സാർ ആ വഴിയെയാണെങ്കിൽ ഞങ്ങളെ
ഒന്ന് ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യാമോ. ഒരു പെൺകുട്ടി ഇംഗ്ലീഷിലാണ് സംസാരിച്ചതെങ്കിലും
എന്തോ ഒരു സന്തോഷം തോന്നി. " ഞാൻ ആ വഴിയല്ല; എങ്കിലും ഈ നേരത്തു
നിങ്ങളെ തനിയെ വിടുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ? "കയറിക്കോളൂ." അര മണിക്കൂർ കൊണ്ട്
അവരുടെ സ്ഥലമായി. ഇറങ്ങിയപ്പോൾ പെൺകുട്ടികളിലൊരാൾ "വളരെ നന്ദി സർ".എന്ന് പറഞ്ഞു.
ഓ മലയാളിയാണല്ലോ' അന്യനാട്ടിലായതുകൊണ്ടാവാം നമ്മുടെ ഭാഷ കേട്ടപ്പോൾ
മനസ്സിലെന്തോ ഒരു കുളിർമ. പിന്നീട് അവരുടെ കാര്യം മറന്നു. ദിവസങ്ങളും
മാസങ്ങളും കടന്നുപോയി.
......................................... ........................................... .....................................................
ഒരുമാസത്തെ ലീവെടുത്തു് അമ്മയോടൊപ്പം ചിലവിടാനാണ് ഞാൻ നാട്ടിലെത്തിയത്.
എറണാകുളത്തുള്ള അമ്മയുടെ സഹപ്രവർത്തകയുടെ മകളുടെ കല്യാണം കൂടണമെന്നു
അമ്മയ്ക്കൊരാഗ്രഹം. ഒരിക്കലും എവിടെയും പോകാനിഷ്ടപ്പെടാത്ത അമ്മ ഇങ്ങനൊരാഗ്രഹം
പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനും തയ്യാറായി. വൈക്കത്താണ് കല്യാണവീട്. നേരെ അങ്ങോട്ട് വിട്ടു.
കല്യാണം കഴിഞ്ഞു. ഉണ്ണാനിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു പെൺകുട്ടി അടുത്തേക്ക് വന്നത്. ഞാൻ
ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത അതിഥി. ഞാൻ ലിഫ്റ്റ് കൊടുത്ത പെൺകുട്ടികളിൽ ഒരുവളായിരുന്നത്.
അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രകാശം വിടരുന്നത് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.
പൊതുവെ അധികം ആരോടും അടുക്കാത്ത സ്വഭാവമാണെന്റേതു എന്ന് അമ്മയ്ക്കറിയാം. ആ
എനിക്കൊരു ഗേൾഫ്രണ്ട് ഉണ്ടാവാൻ 'അമ്മ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ഈ പെൺകുട്ടി അങ്ങനെ
യാവും എന്ന് കരുതിയാണെന്നു തോന്നുന്നു അമ്മയുടെ മുഖത്തൊരു കള്ളച്ചിരി മിന്നി മറഞ്ഞു.
ആ പെൺകുട്ടി അടുത്തേക്കുവന്ന് അമ്മയെ വണങ്ങി. "സീതട്ടീച്ചറല്ലേ. എന്റമ്മ പറഞ്ഞറിയാം.
ഞാൻ നീരജ. വനജ ടീച്ചറുടെ സഹോദരന്റെ മകൾ." ..................
വനജടീച്ചറുടെ മകളുടെ കല്യാണത്തിന് അവളെ കണ്ടുമുട്ടിയത് എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ
വഴിത്തിരിവായി. പിന്നീടങ്ങോട്ട് യാത്രയിൽ ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചായി. ഒരുപാട് അഴകില്ലെങ്കിലും
നല്ലൊരു പെൺകുട്ടി എന്ന് അമ്മയും പറഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ ഒരേ നാട്ടിൽ ജോലി ചെയ്യുവല്ലേ.
നിനക്കിഷ്ടമാണെങ്കിൽ ഞാൻ വന്ജയോട് പറഞ്ഞു കല്യാണമുറപ്പിക്കാം." "വരട്ടെ.
നീരജയുടെ ഇഷ്ടമറിയട്ടെ. ഞാൻ പറയാം. അടുത്തദിവസം ഞാൻ വിഷയം അവതരിപ്പിച്ചു.
"എനിക്കിഷ്ടം തന്നെ. കുറച്ചുനാൾ നമുക്ക് പ്രേമിച്ചു നടക്കാന്നേയ്."അവൾ തെന്നിമാറുക
യാണെന്ന് ഞാനെന്ന മണ്ടൻ മനസ്സിലാക്കിയില്ല.
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അടുത്തറിയുന്ന പെൺകുട്ടി.അമ്മക്കുട്ടി ആയതുകൊണ്ടാവാം
ഒരുപെൺകുട്ടിയോടും വലിയ അടുപ്പം തോന്നിയിട്ടില്ല.അമ്മക്കിഷ്ടപെട്ടില്ലെങ്കിലോ
എന്നായിരുന്നു ഉള്ളിൽ. ഈ പെൺകുട്ടിയെ മനസ്സാ അമ്മ അംഗീകരിച്ചിരുന്നു എന്ന് എനിക്കറി
യാമായിരുന്നു. ഞാൻ വിവാഹം കഴിക്കാൻ പോകുന്ന പെൺകുട്ടി എന്ന നിലയിൽ
അവൾക്കു എന്നിൽ ഞാൻ സർവ സ്വാതന്ത്ര്യവും അനുവദിച്ചിരുന്നു. എല്ലാവിധത്തിലും
ഞങ്ങൾ അടുത്തറിഞ്ഞു. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്തോറും എനിക്കായിരുന്നു
പേടി.വിവാഹത്തിനുമുമ്പ് വല്ലതും
സംഭവിച്ചാലോ? "വല്ലതും സംഭവിച്ചാൽ....... "പേടിക്കണ്ടാട്ടൊ ...അതൊക്കെ ഞാൻ
മാനേജ് ചെയ്തോളാം"അവൾക്കൊരു കൂസലും ഇല്ലായിരുന്നു.
പിന്നീട് എല്ലാ വീക്കെന്ഡിലും അവൾ എന്റെ ഫ്ലാറ്റിലാണ്.എന്റെ ലാപ്ടോപ്പ്,പേഴ്സ് ഒക്കെ
അവളുടേത് കൂടിയായിരുന്നു. ....
ഞാൻ വിവാഹത്തിന് നിർബന്ധം പിടിച്ചു. "ശരി ക്രിസ്തുമസ് അവധിക്കു
നാട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ നമുക്ക് വിവാഹിതരാകാം." എന്റെ മനസ്സൊരു മയിലായി.വളരെക്കുറച്ചു
സുഹൃത്തുക്കൾ,ഓഫീസിലെ സഹപ്രവർത്തകർ,കുടുംബക്കാർ ഒരുപാടുപേരുള്ളതിൽ ഏറ്റവും
അടുത്തവരെമാത്രം, ഇങ്ങനെയൊക്കെ മനസ്സുകൊണ്ട് ഞാനൊരു കല്യാണരാമനായി. എന്റെ
ബഹളമൊക്കെ കണ്ടു അവൾക്കൊരു തമാശയായിരുന്നു. ക്രിസ്തുമസിന് ഇനി 2 മാസം. അതിനിട
യിൽ അവൾ തനിയെ ഒന്നുരണ്ടുപ്രാവശ്യം നാട്ടിലേക്കു പോയിവന്നു. വന്നുകഴിയുമ്പോൾ മാത്രമേ
ഞാൻ അറിഞ്ഞുള്ളു അവൾ നാട്ടിലേക്കു പോയിരുന്നു എന്ന് .
............................. ..................................... ..........................................
അങ്ങനെ ക്രിസ്തുമസ് അവധിയായി. ഞാൻ ഒരുമാസം ലീവ് എടുത്തു. ഞാൻ തന്നെ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്കും
ടിക്കറ്റ് എടുത്തു. യാത്രയിൽ മിക്കവാറും നീരജ നിശ്ശബ്ദയായിരുന്നു. "എന്തെ ഇയാൾക്ക് പേടിയോ അച്ഛനോട്
പറയാൻ. ഞാനും അമ്മയും അമ്മാവന്മാരും ഒക്കെ കൂടി വന്നു പറയാന്നേയ്. ഞാൻ ലാഘവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ട്രെയിൻ ഓടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. പുറത്തു ഇരുട്ട് കോട്ടകെട്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇരുളിൽ മിന്നിക്കത്തുന്ന ലൈറ്റുകൾ
ഇടയ്ക്കിടെ കാണാം. എല്ലാവരും ഉറങ്ങാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്. ട്രെയിൻ കയറുന്നതിനുമുമ്പേ വാങ്ങിയ
ചപ്പാത്തിയും കുറുമയും ഞങ്ങൾ മാത്രം കഴിച്ചിട്ടില്ല." നമുക്ക് കഴിക്കാം". ഞാൻ പൊതി നീരജയ്ക്കു മുമ്പിലേക്ക്
നീക്കിവച്ചു. " എനിക്ക് ഒരുകാര്യം പറയാനുണ്ട്."നീരജ.
"പറഞ്ഞോളൂ".ഞാൻ. ....നമുക്ക് ആ ഇടനാഴിയിൽ നിൽക്കാം. " എന്താ കുട്ടിക്ക് പറ്റിയത് ".
വരൂ എന്നുപറഞ്ഞവൾ
എന്നെയും കൊണ്ട് വാഷ്ബേസിനടുത്തേക്കു നടന്നു.വേണ്ട
അവിടെ ഭയങ്കര കാറ്റാണ്;പുറത്തേക്കു വീണുപോകും. ഒന്നും കേൾക്കാതെ
അവളെന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു ഇടനാഴിയിലേക്ക് നടന്നു. സമയം രാത്രി 10 മണിയായി.
മറ്റുള്ളവർ ഉറക്കം തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നതേയില്ല. "അഖിലേട്ടാ
ഞാൻ പറയുന്നത് മനസ്സിലാക്കണം. അച്ഛൻ മറ്റൊരാളുമായി എന്റെ കല്യാണം
തീരുമാനിച്ചു. അടുത്താഴ്ചയാണ് കല്യാണം. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം."നീരജയുടെ
വാക്കുകൾ എന്റെ തലയിൽ വീണ ബോംബായാണ് എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്.
ഞാൻ തല കറങ്ങി വീണതാവാം.
കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ ചുറ്റും ആളുകൾ." താൻ ആ പെങ്കൊച്ചിനെ പുഴയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട
തെന്തിനാ. "ദൈവമേ നീരജ പുഴയിൽ വീണോ. ഒരെറുമ്പിനെപ്പോലും ജീവിതത്തിൽ
കൊന്നിട്ടില്ലാത്ത ഞാൻ,എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തീർന്ന
നീരജയെ കൊന്നെന്നോ;അതും വെള്ളത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു കൊന്നത്രെ
...............
................. ..........................
................ ........................
പിന്നീട് ഞാനെന്റെ അമ്മയെ കണ്ടില്ല;ആരെയും കണ്ടില്ല. കോടതി, പോലീസ് ഒക്കെ
ഏതോ സിനിമയിലെ രംഗങ്ങളായി മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയി. ഇപ്പോൾ 7
വർഷത്തെ ശിക്ഷയാണെന്നു സഹതടവുകാർ പറയുന്നു. ഞാൻ കൊന്നുവെന്ന്
പോലീസ്പോലും വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. എല്ലാവരും വളരെ അനുകമ്പയോടെയാണ്
എന്നോട് പെരുമാറുന്നത്. എംബിഎ ക്കാരനായതുകൊണ്ടു ജയിലിലെ ജോലികൾ
ക്കുള്ളിൽ തലപൂഴ്ത്തി ഒന്നുമറിയാതെ ഞാൻ. ഇടയ്ക്കു എന്റെ ബോധമണ്ഡല
ത്തിൽ അമ്മയുടെ മടിയിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തിയിരിക്കുന്ന കൊച്ചുകുഞ്ഞായി ഞാൻ;
എന്റെ മോനൂന് ആരെയും കൊല്ലാൻ പറ്റില്ലെന്ന് പറയുന്ന എന്റെ അമ്മ;
മനസ്സിനുള്ളിൽ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന തീച്ചൂളയിൽ പനിനീർ തളിക്കുന്ന എന്റെ;
എന്റെമാത്രം അമ്മ!!!
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ